Ιερή Ένωση και Υπερβατική Αγάπη
Η απώλεια της Αγάπης ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα, η σεξουαλική εγκράτεια στις παραδόσεις του κόσμου και ο δρόμος της μετουσίωσης στον Θιβετανικό Βουδισμό
Εισαγωγή
Το κείμενο αυτό έχει τρία μέρη.
Στο πρώτο μέρος θα βρείτε κάποιες πικρές αλήθειες για τις σχέσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. Τοποθετούνται μέσα στον χρόνο ως εικασία για το τι μπορεί να συνέβη στο παρελθόν: ένα πόρισμα που προκύπτει από την παρατήρηση της κατιούσας πορείας της ανθρωπότητας και από τις σχετικές μυστικές διδασκαλίες για την τέλεια σχέση. Η σχέση αυτή, ευτυχώς, δεν έχει χαθεί. Υπάρχουν ζευγάρια που ζουν αυτό το πρότυπο.
Το δεύτερο μέρος συγκρίνει πώς βλέπουν τη σεξουαλική εγκράτεια μέσα σε μια σχέση ο Ταοϊσμός, ο Ινδουισμός, η Καρέτσα και ο Θιβετανικός Βουδισμός. Οι τεχνικές μοιάζουν, αλλά ο σκοπός είναι διαφορετικός, και ακριβώς εκεί φαίνεται πόσο μεγάλη σημασία έχει η θιβετανική παράδοση.
Στο τρίτο μέρος αυτές οι λίγες περιπτώσεις ζευγαριών εξετάζονται από την άποψη του Θιβετανικού Βουδισμού. Η βασική ιδέα είναι απλή: αν η σεξουαλική ενέργεια δεν μετουσιωθεί προς την απελευθέρωση, αργά ή γρήγορα, θα υπάρχουν κωλύματα σε όλους τους άλλους τομείς της ύπαρξης.
Μέρος Πρώτο: Η Αμυδρή Πνοή της Υπερβατικής Αγάπης
Όσα ακολουθούν είναι μια εικασία για το τι μπορεί να συνέβη. Δεν υπάρχει ιστορική απόδειξη. Είναι μια εικόνα που προσφέρεται για να σκεφτούμε πού βρισκόμαστε σήμερα.
Ο Χρυσός Κύκλος
Στην απαρχή της δημιουργίας, ο τέλειος, αιθερικός, ερμαφρόδιτος άνθρωπος χωρίστηκε σε άνδρα και γυναίκα, και μέσα τους εμφυτεύτηκε ο σπόρος της πτώσης και της λήθης. Στην αρχή όμως ο σπόρος αυτός ήταν ακόμα σε λανθάνουσα κατάσταση, και οι δύο πόλοι της Υπερβατικής Αγάπης ζούσαν ακόμη μέσα στο Φως.
Η γυναίκα ήταν η καθαρή αμόλυντη Αγάπη, ο γαλήνιος και δεκτικός πόλος της ανθρώπινης Αγάπης πάνω στη Γη. Ο άνδρας ήταν κι εκείνος Αγάπη, αλλά με άλλη μορφή: ήταν η αυθεντία της Αγάπης, ο φύλακάς της. Είχε την ευθύνη να κρατά ζωντανή τη χρυσή ποιότητα της σχέσης τους.
Γύρω από το σώμα του καθενός υπήρχε μια χρυσή σφαίρα Φωτός. Ξεκινούσε από το ηλιακό πλέγμα, ανέβαινε πάνω από το κεφάλι, χωνόταν μέσα στο έδαφος και απλωνόταν πέρα από τα απλωμένα χέρια. Η σφαίρα της γυναίκας είχε λίγο πιο βαθύ χρυσό χρώμα από του άνδρα, αλλά και οι δύο έλαμπαν το ίδιο. Η λάμψη τους έδειχνε, κάθε στιγμή, πόσο έντονη και πόσο καθαρή ήταν η Αγάπη τους.
Το Φως αυτό ήταν και ο τρόπος που επικοινωνούσαν. Ακόμη κι όταν βρίσκονταν μακριά, ο ένας ένιωθε τον άλλον. Δεν χρειάζονταν λόγια. Όταν το Φως του ενός έσβηνε λίγο, πλησίαζαν και ενώνονταν, και η ένωση γέμιζε και τους δύο με Φως μεγαλύτερο από πριν. Εκείνος ανανέωνε την Αγάπη της, κι εκείνη ανανέωνε τη δική του Αγάπη και αυθεντία. Αυτός ήταν ο τρόπος να θυμούνται τι είναι.
Το Ξεκίνημα της Πτώσης
Τα πράγματα δεν άλλαξαν προς το χειρότερο από τη μια μέρα στην άλλη. Παρακάτω θα δούμε τα στοιχεία της πτώσης, ένα προς ένα. Η πρώτη απάντηση σε αυτήν ήταν
Η προετοιμασία των νέων.
Όσοι κρατούσαν πιο έντονα το φως ανέλαβαν τον ρόλο των ιερέων και των πνευματικών δασκάλων, και κανείς δεν έμενε μόνος μπροστά στις πρώτες καταιγίδες της επιθυμίας. Όταν ένα αγόρι ή ένα κορίτσι έφτανε στην εφηβεία και ένιωθε την παράξενη, καινούργια δύναμη να ξυπνά μέσα στο σώμα του, εκείνοι ήταν εκεί. Του εξηγούσαν ότι αυτή η ενέργεια δεν είναι εχθρός ούτε παιχνίδι. Είναι η ίδια δύναμη που γεμίζει με φως το σώμα, και μπορεί κανείς να τη χειριστεί σωστά ή λάθος. Αντί να τη σπαταλήσουν κρυφά και μέσα στη σύγχυση, σε μια αυτοϊκανοποίηση που αφήνει τον άνθρωπο πιο άδειο από πριν, οι νέοι μάθαιναν να τη συγκρατούν, να την αισθάνονται και να τη στρέφουν προς τα πάνω.
Έτσι, όταν μεγάλωναν και συναντούσαν τον κατάλληλο σύντροφο, ήταν έτοιμοι. Δεν προσκολλώνταν, δεν φοβούνταν μήπως χάσουν ο ένας τον άλλον, δεν χρησιμοποιούσαν ο ένας τον άλλον για να γεμίσουν ένα εσωτερικό κενό, γιατί τέτοιο κενό δεν υπήρχε. Η σχέση τους δεν έχανε τη ζωντάνια της με τα χρόνια. Γινόταν πιο βαθιά και πιο φωτεινή, και βελτιωνόταν μέχρι το τέλος της ζωής.
Η Ιερή Στιγμή της Σύλληψης
Μεγάλη σημασία είχε και η απόκτηση παιδιών. Πριν από μια σύλληψη γινόταν μεγάλη προετοιμασία, γιατί η στιγμή της σύλληψης ήταν ιερή. Η εκσπερμάτιση γινόταν μόνο γι’ αυτήν. Έτσι η ενέργεια δεν χανόταν και το φως του ζευγαριού έμενε γεμάτο. Τα παιδιά που γεννιούνταν από τέτοιες ενώσεις έρχονταν στον κόσμο μέσα στο Φως, και ο κύκλος ανανεωνόταν.
Η Απομάκρυνση
Ταυτόχρονα συνέβησαν τα εξής. Το πιο σημαντικό απ’ όλα ήταν ότι ο ένας απομακρύνθηκε ψυχικά από τον άλλον και τα λόγια πήραν τη θέση της σιωπηλής κατανόησης. Εκεί που οι εραστές ένιωθαν ο ένας τον άλλον άμεσα, τώρα έπρεπε να εξηγούνται, και στο κενό ανάμεσά τους μπήκαν η παρεξήγηση, η καχυποψία, η ζήλια και η ανησυχία. Το «σ’ αγαπώ» ακουγόταν όλο και πιο συχνά, σαν να μπορούσε να αντικαταστήσει το να είσαι ο ίδιος αγάπη. Και μέσα του κουβαλούσε, σιωπηλά, το «φοβάμαι μη σε χάσω».
Τότε έγινε και η πιο βαριά αλλαγή. Η ένωση, που κάποτε ήταν ο τρόπος να ανανεώνεται το Φως, άρχισε να γίνεται ο τρόπος να ξαναβρεθούν δύο άνθρωποι που είχαν ήδη απομακρυνθεί. Κι έτσι η εκσπερμάτιση, που γινόταν μόνο για τη σύλληψη, έγινε το σύνηθες τέλος κάθε ένωσης.
Παράλληλα, όσο βυθιζόταν ο άνθρωπος στην ύλη, τόσο μεγάλωναν οι ασχολίες του. Παλιότερα δεν χρειαζόταν να καλλιεργεί την τροφή του, γιατί έβρισκε όλα όσα τον κάλυπταν μέσα στα πρωταρχικά οικοσυστήματα της εποχής. Τώρα, εξαιτίας της απώλειας ενέργειας με την εκσπερμάτιση, ανακάλυψε ότι ένας γρήγορος τρόπος να ανανεώσει την ενέργειά του ήταν να δυναμώνει με την ενέργεια των ζώων. Έτσι άρχισε να τα κυνηγά, και αυτό έφερε δυσαρμονία στο οικοσύστημα. Το τελειωτικό βύθισμα του ήρθε όταν κατέληξε να εκτρέφει ζώα για την τροφή του και να καλλιεργεί είδη που του έδιναν περισσότερη μυϊκή δύναμη, αυτήν που πια χρειαζόταν για να φέρει εις πέρας όλες τις νέες του ασχολίες. Κατέστρεψε τα πτωταρχικά οικοσυστήματα κόβοντας δέντρα για να κάνει αγρούς για κτηνοτροφία και σιτηρά. Έτσι, με τις χιλιετίες, τα οπωροφόρα δέντρα που υπήρχαν σε εκείνα τα οικοσυστήματα χάθηκαν, και σήμερα καλλιεργεί μπολιασμένα και εξευγενισμένα δέντρα για τους καρπούς τους, που έχουν πολύ λιγότερη από την αρχική ζωτική ενέργεια που είχαν στο πρωταρχικό δάσος. Ο νους του γέμισε σχέδια και έγνοιες, και περίσσευε όλο και λιγότερος χώρος για τη γαλήνη που χρειάζεται η αγάπη. Κάθε γενιά ήταν λίγο λιγότερο προετοιμασμένη από την προηγούμενη, και η παλιά διδασκαλία περνούσε σε όλο και λιγότερα χέρια.
Οι συνέπειες ήταν ατελείωτες. Ο άνδρας έχανε ενέργεια, και η απώλεια αυτή πυροδοτούσε τον ερπετικό του εγκέφαλο, το πιο παλιό και ζωώδες κομμάτι του, που άρχιζε να δρα ξέφρενα για να ανακτήσει ό,τι είχε χαθεί. Η γυναίκα, αντί να βιώνει βαθιά και σταθερή τη στήριξη της αγάπης του άνδρα, έχανε, εξαιτίας της απώλειας του σπέρματος, την αρχική της λαμπρότητα. Παρέμενε εκτεθειμένη σε οργασμικούς σκιρτισμούς λαγνείας, που τους ακολουθούσαν μακρές περίοδοι απόστασης και αποχής. Αυτό την άφηνε βαθιά ανικανοποίητη.
Η Εγκράτεια των Μυστικιστών
Για όσους δεν μπορούσαν πια να προετοιμαστούν, δημιουργήθηκαν μοναστήρια και ασκητήρια. Ήταν καταφύγια, όπου όσοι δεν μπορούσαν να βαδίσουν τον δρόμο της ένωσης θα προστάτευαν τουλάχιστον την ενέργειά τους από τη διασπορά. Οι διδασκαλίες προσαρμόστηκαν στη νέα πραγματικότητα: αντί να επικρατεί αυθόρμητα η Υπερβατική Αγάπη, ο μαθητής έπρεπε να τη φανταστεί, να καταβάλει προσπάθεια και να ισορροπήσει μέσα του την έλλειψη του συντρόφου ή της συντρόφου.Μερικοί άνδρες και γυναίκες κράτησαν έτσι κάτι από την αγάπη μέσα τους, επιλέγοντας συνειδητά να μην ενώνονται σωματικά με σώματα που πλέον γέμιζαν χρόνο και συναίσθημα. Έστρεψαν την προσοχή προς τα μέσα και αγάπησαν τις ενέργειες των δικών τους σωμάτων. Ήταν μια καθαρή αλλά μονόπλευρη αγνότητα, αν τη συγκρίνει κανείς με την πλήρη, πλούσια, αρχέγονη λάμψη.
Γιατί έγινε έτσι; Οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να εκπληρώσουν τον σκοπό του ανθρώπου, που είναι να βιώσει την πλήρη ταυτότητά του εδώ στη Γη, σε αρμονία με το άλλο φύλο, μέσα στην αληθινή του Φύση, την Ουσία. Στράφηκαν λοιπόν προς υπερδιαστασιακές οντότητες και, με πρακτικές που συχνά περιλάμβαναν την καταπολέμηση των παθών του σώματος, αποσκοπούσαν στο να ενωθούν μαζί τους.
Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει είναι πως μέσα στη λήθη της Αληθινής Ουσίας, κάθε προσπάθεια που γίνεται με έναν λεπτό εγωισμό, τον οποίο ο μαθητής δεν αισθάνεται, προκαλεί αυτόματα μια αντανάκλαση όταν κατευθύνεται προς το μορφογενετικό πεδίο. Η αντανάκλαση αυτή είναι ανάλογη με την προσδοκία του μαθητή και αναφέρομαι σε υπερδιαστασιακές οντότητες επειδή είναι πια πολύ συνηθισμένη η δυαδική αντίληψη του εαυτού μας απέναντι σε κάτι ανώτερο από εμάς.
Τα πάθη όμως που πολεμούν δεν είναι στην ουσία τους αμαρτωλά. Δεν είχαν σημείο αναφοράς για να το καταλάβουν αυτό: ως ψυχές είχαν ελκυστεί, από τη στιγμή της σύλληψής τους, σε γονείς των οποίων η πράξη που τους έφερε στον κόσμο ήταν πράξη ζωώδης και όχι Αληθινής Αγάπης. Πώς θα μπορούσαν να έχουν γνωρίσει κάτι ανώτερο;
Δεν φταίει κανείς γι’ αυτό.
Επίσης, το γεγονός πως και να ήταν με το ταίρι τους και να γνώριζαν την Υπερβατική Αγάπη,δεν σημαίνει πως θα μπορούσαν να μοιραστούν την γνώση τους με τους άλλους ευρέως. Ο δάσκαλος εμφανίζεται όταν ο μαθητής είναι έτοιμος, και η διδασκαλία παίρνει τη μορφή που μπορεί να δεχθεί. Οι μυστικιστές έδωσαν όσα μπορούσαν, και ακόμη κι αν έδιναν περισσότερα, δεν υπήρχαν άνθρωποι να τα ακολουθήσουν. Όταν τα πέπλα της άγνοιας είναι πυκνά, η λήθη είναι φυσική. Έτσι κράτησαν ζωντανή μια μορφή υπερβατικής αγάπης πάνω στη Γη, μέχρι που η ίδια η αγιότητα σχεδόν χάθηκε κάτω από το βάρος του χρόνου. Έμειναν οι πολύτιμες διδασκαλίες, για τους λίγους που μπορούν πραγματικά να τις εφαρμόσουν.
Το Φως που Μίκρυνε
Το φωτοστέφανο μίκρυνε σταδιακά, και σήμερα το βλέπουμε στις εικόνες των αγίων, ιδίως των χριστιανών, ως έναν μικρό κύκλο φωτός γύρω από το κεφάλι. Κάποτε περιέβαλλε ολόκληρο το σώμα. Γιατί μίκρυνε; Τα τσάκρα μας είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους με σφονδυλικό τρόπο (φράκταλ): ό,τι συμβαίνει σε ένα, επαναλαμβάνεται σε όλα. Όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα αγαπιούνται αληθινά, η έλξη τους ξυπνά αυθόρμητα όλα τα τσάκρα ανάμεσά τους. Όταν η αγάπη περιορίζεται στον νου, η προσπάθεια μπορεί να φαίνεται ότι ξεκινά από την καρδιά ή από κάποιο άλλο τσάκρα, αλλά η ενέργεια περνά σφονδυλικά μέσα από τον νου. Έτσι το φως μένει γύρω από το κεφάλι ή, στην καλύτερη περίπτωση, γύρω από το πάνω μέρος του σώματος.
Ο Διχασμός του Σώματος και του Πνεύματος
Στη Δύση ο διχασμός βάθυνε. Ο Χριστιανισμός έφτασε να θεωρεί ότι για να υψωθεί το πνεύμα πρέπει να υποτιμηθεί το σώμα, και τα δύο τέθηκαν το ένα απέναντι στο άλλο. Από εκεί γεννήθηκαν αμέτρητες ενοχές γύρω από την πιο φυσική δύναμη της ζωής. Ο Άγιος Αυγουστίνος προσευχόταν: «Δώσε μου αγνότητα και εγκράτεια, αλλά όχι ακόμα». Φαίνεται πόσο έντονα ένιωθε μέσα του αυτό το σχίσμα.
Οι γραφές που διαβάζουμε σήμερα έχουν επίσης αλλοιωθεί. Στο παρελθόν, κοσμικοί και θρησκευτικοί άρχοντες χρησιμοποίησαν τη θρησκεία για να καθοδηγούν τους ανθρώπους, και κομμάτια της ιστορίας χάθηκαν. Στα κείμενα που έφτασαν ως εμάς δεν υπάρχει λέξη καθοδήγησης για τη σωματική αγάπη, παρότι είναι αυτό που απασχολεί τους ανθρώπους περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Κάποια κείμενα που δεν συμπεριλήφθηκαν στην Καινή Διαθήκη υπονοούν ότι ο Χριστός βάδιζε μαζί με τη σύντροφο του, τη Μαρία τη Μαγδαληνή.
Οι Πικρές Αλήθειες ανάμεσα στον Άνδρα και τη Γυναίκα
Αν κοιτάξουμε γύρω μας, η αγάπη σε αυτόν τον πλανήτη βρίσκεται σε απελπιστικά χαοτική κατάσταση. Η λήθη κρατά για χιλιάδες χρόνια και όσο πάει και βαθαίνει. Επειδή το πρόβλημα είναι τόσο προσωπικό, δεν υπάρχουν συλλογικές λύσεις: ο καθένας, άνδρας ή γυναίκα, μπορεί να αρχίσει να το διορθώνει μόνο μέσα του.
Η βασική δυστυχία της γυναίκας, η διαρκής δυσαρέσκειά της, πηγάζει από το ότι ο άνδρας δεν μπορεί πια να την προσεγγίσει αληθινά. Οι συναισθηματικές υπερβολές, η θλίψη και τα δάκρυα της απογοήτευσης είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται μια λεπτή και πανέμορφη ενέργεια όταν δεν βρίσκει διέξοδο.
Η βασική δυστυχία του άνδρα, η διαρκής ανησυχία του, οφείλεται στο ότι έχασε την αυθεντία του και τον έλεγχο του εαυτού του. Η ενέργεια που χάνεται γίνεται εμμονή με το σεξ, φαντασιώσεις, αυνανισμός ακόμη κι όταν έχει σύντροφο και, όταν καταπιέζεται, θυμός και βία. Το κυνήγι του πλούτου και η υπερβολική δουλειά είναι, και για τα δύο φύλα, τρόποι να καλυφθεί η ανικανότητα ή ο φόβος μπροστά στην Αγάπη. Πίσω από όλα αυτά βρίσκονται ο φόβος της αποτυχίας, οι ενοχές και η αμφιβολία για τον εαυτό του. Συχνά τα φορτώνει και στη γυναίκα, και έτσι μεγαλώνει η δυσαρέσκειά της.
Όσο κι αν μια γυναίκα αγαπά τον άνδρα της, δεν μπορεί να του δώσει όλη της την ενέργεια αν εκείνος δεν έχει βρει ακόμη τον αληθινό του εαυτό. Για να τον βρει, ο άνδρας πρέπει να μάθει να την αγαπά ανιδιοτελώς κατά τη διάρκεια της ένωσης, τόσο βαθιά ώστε να αγγίξει το ψηλότερο μέρος της ύπαρξής της. Αυτή η ικανότητα είναι η αυθεντία που έχασε. Δεν εξαρτάται από τεχνικές: η τεχνική δίνει ηδονή, όχι την Αγάπη που λαχταρά η γυναίκα. Μπορεί να την ικανοποιήσει για λίγο, όπως ένα γλυκό, αλλά σύντομα θα πεινάσει ξανά, και στο τέλος θα περιφρονήσει την ίδια της την επιθυμία, γιατί θα καταλάβει πως ο άνδρας δεν την Αγαπά αληθινά.
Όταν η γυναίκα δεν Αγαπιέται αληθινά, μπορεί να εμφανιστεί μέσα της μια σκοτεινή, δαιμονική όψη, που βγαίνει στην επιφάνεια ειδικά όταν ο άνδρας είναι συναισθηματικά δεμένος και δεν μπορεί να φύγει. Για εκείνον είναι κόλαση επί της γης, γιατί είναι ο καθρέφτης της δικής του αποτυχίας να Αγαπήσει. Μια γυναίκα που δεν έχει δει ποτέ τον εαυτό της να γίνεται αυτή η μορφή, δεν έχει ακόμη έρθει σε επαφή με την Αγάπη της. Ο λόγος είναι ότι η Αγάπη υπάρχει μέσα της σε λανθάνουσα κατάσταση. Πρέπει πρώτα να δει και την αντίθετη όψη, ώστε να έχει ένα μέτρο σύγκρισης. Όταν κάποτε η αληθινή Αγάπη αναδυθεί, θα ξέρει τι είναι και τι αναζητά.
Έτσι οι δύο παγιδεύονται σε έναν φαύλο κύκλο: εκείνος φοβάται, εκείνη δυσαρεστείται, και γερνούν μαζί νιώθοντας ασφαλείς αλλά μισοπεθαμένοι.
Το μέλλον του ανθρώπινου γένους εξαρτάται από το να Αγαπηθεί η γυναίκα. Μόνο τότε μπορεί ο άνδρας να γίνει πραγματικά ο εαυτός του και να ανακτήσει τη χαμένη του αυθεντία, και μόνο τότε μπορεί να επιστρέψει η Ειρήνη στη Γη.
Η Αγάπη Ανήκει στη Γη
Η Αγάπη δεν βρίσκεται κάπου αλλού, σε κάποιον ουρανό. Ανήκει εδώ, στη Γη, ανάμεσα στον άνδρα και τη γυναίκα, και μόνο εδώ μπορεί να ζωντανέψει ξανά. Η έλλειψή της είναι η ρίζα του πόνου του κόσμου.
Έτσι έφτασαν τα πράγματα, βήμα προς βήμα, χωρίς να φταίει κανείς (εξ αιτίας της λήθης). Το ερώτημα τώρα είναι τι μπορεί να γίνει. Με πλήρη εντιμότητα με τον εαυτό σου, θα φανεί ποιος είναι ο σκοπός της Αγάπης και ποια είναι η δική σου θέση μέσα σε αυτήν.
Παρακάτω θα εξετάσουμε πώς αντιμετωπίζουν διάφορες παραδόσεις τη σεξουαλική εγκράτεια, και ύστερα τι προτείνει ο Θιβετανικός Βουδισμός.
Μέρος Δεύτερο: Η Σεξουαλική Εγκράτεια στις Παραδόσεις του Κόσμου
Η Ίδια Τεχνική, Διαφορετικός Σκοπός
Η σεξουαλική ενέργεια μπορεί να συγκρατηθεί αντί να σπαταλιέται. Αυτό το ξέρουν πολλές παραδόσεις, και αρκετές το εφαρμόζουν μέσα στη σχέση ενός ζευγαριού. Συμφωνούν στη μέθοδο, αλλά όχι στον προορισμό. Δύο άνθρωποι μπορεί να νηστεύουν και οι δύο: ο ένας για να χάσει βάρος, ο άλλος για να προετοιμαστεί για προσευχή. Η πράξη είναι ίδια, η κατεύθυνση όχι.
Ο Ταοϊσμός
Στον Ταοϊσμό ο άνδρας μαθαίνει να μην εκσπερματώνει συχνά, ώστε να μη σπαταλά την «ουσία» του (τζινγκ, jing), τη θεμελιώδη ενέργεια της ζωής του. Σκοπός είναι η υγεία, η δύναμη και η μακροζωία, και στις πιο προχωρημένες σχολές η αθανασία. Είναι σαν να φυλάς το λάδι της λάμπας σου, ώστε να καίει περισσότερο.
Ο Ινδουισμός
Στον Ινδουισμό, η ενέργεια που κρατιέται θεωρείται ότι μετατρέπεται σε ojas, μια λεπτή δύναμη που δίνει διαύγεια και ζωντάνια. Ο μοναχός τη διατηρεί με την αγαμία και την αυτοσυγκράτηση (μπραχμαρτσάρια, brahmacharya). Ο οικογενειάρχης την ασκεί με μέτρο. Στην ταντρική παράδοση, ορισμένα ζευγάρια χρησιμοποιούν την ένωση ως τελετουργία, για να ξυπνήσουν την κουνταλίνι και να ενώσουν μέσα τους τον Σίβα και τη Σάκτι, την αρσενική και τη θηλυκή αρχή του σύμπαντος. Ο σκοπός είναι η ένωση με το θείο και η απελευθέρωση (μόκσα). Η τελετουργική ένωση όμως ήταν πάντα σπάνια και μυστική, και γινόταν με την καθοδήγηση δασκάλου.
Η Καρέτσα
Η Καρέτσα (Karezza) εμφανίστηκε στην Αμερική στα τέλη του 19ου αιώνα. Το όνομά της προέρχεται από την ιταλική λέξη carezza, «χάδι». Είναι μια τρυφερή, αργή ερωτική συνεύρεση, χωρίς κυνήγι της κορύφωσης, όπου το ζευγάρι μένει ενωμένο και ήρεμο. Ο σκοπός είναι η εγγύτητα, η αρμονία και ένας πιο γαλήνιος γάμος. Δεν μιλά για αναγεννήσεις, κενότητα ή απελευθέρωση.
Ο Θιβετανικός Ταντρικός Βουδισμός
Εδώ ο σκοπός είναι εντελώς διαφορετικός. Η επιθυμία για αναπαραγωγή, για εκσπερμάτιση, για οργασμό, θεωρείται η επιθυμία να διαιωνιστεί η ίδια η ύπαρξη στη Σαμσάρα, τον ατελείωτο κύκλο γεννήσεων και θανάτων. Η εγκράτεια λοιπόν δεν υπάρχει για την υγεία ούτε για μια πιο ήρεμη σχέση. Η ενέργεια δεν φυλάγεται απλώς, μετουσιώνεται: μέσα στην ευδαιμονία που προκύπτει, οι ζωτικές ενέργειες διαλύονται όπως θα συνέβαινε τη στιγμή του θανάτου, και ανατέλλει το Καθαρό Φως της Ύπαρξης. Με αυτόν τον τρόπο ο θάνατος συναντιέται μέσα στη ζωή. Και η ευδαιμονία δεν κρατιέται για τους δύο: αφιερώνεται στην απελευθέρωση όλων των όντων.
Γι’ αυτό η παράδοση ζητά πρώτα βαθιά προετοιμασία. Στην ίδια τη θιβετανική παράδοση υπάρχουν και η ένωση που γίνεται μόνο στον νου, με οπτικοποίηση, και η ένωση με πραγματικό σύντροφο. Οι μοναχοί κρατούν αγαμία, και η πρακτική με πραγματικό σύντροφο ανήκει σε λίγους που έχουν προετοιμαστεί κατάλληλα.
Γιατί Έχει Σημασία η Διαφορά
Χωρίς τον στόχο της απελευθέρωσης, η εγκράτεια είναι μια τεχνική. Μπορεί να βελτιώσει την υγεία ή έναν γάμο, αλλά η ρίζα παραμένει: η προσκόλληση στην επιθυμία και η επιθυμία να συνεχιστεί η ύπαρξη στη Σαμσάρα. Η τεχνική κάνει πιο γρήγορο έναν δρομέα, δεν του δείχνει τον προορισμό.
Και όπου η σεξουαλική ενέργεια δεν μετουσιώνεται προς την απελευθέρωση, προκύπτουν κωλύματα σε όλους τους άλλους τομείς της ύπαρξης. Είναι η πιο δυνατή ενέργεια που έχουμε. Αν δεν έχει κατεύθυνση, πλημμυρίζει όπου βρει χαμηλό σημείο. Γι’ αυτό η θιβετανική οδός, που εξετάζουμε στο επόμενο μέρος, αξίζει ιδιαίτερη προσοχή.
Μέρος Τρίτο: Η Θιβετανική Οδός – Ιερή Ένωση και Συνειδητή Συντροφικότητα
Στο πρώτο μέρος είδαμε πώς χάθηκε η αληθινή Αγάπη, και στο δεύτερο ότι η εγκράτεια μπορεί να υπηρετεί πολύ διαφορετικούς σκοπούς. Το τρίτο μέρος εξετάζει, από την άποψη του Θιβετανικού Βουδισμού, τις λίγες περιπτώσεις ζευγαριών που ζουν σήμερα το πρότυπο της τέλειας σχέσης. Δείχνει ότι πρόκειται για έναν ολόκληρο δρόμο: προετοιμασία, μετουσίωση, ένωση και αφιέρωση.
Η Ξεχασμένη Διάσταση της Φώτισης
Στο πρώτο μέρος είδαμε ότι, όταν οι άνθρωποι δεν μπορούσαν πια να προετοιμαστούν, οι πνευματικές διδασκαλίες προσαρμόστηκαν. Έτσι επικράτησε σε πολλές από αυτές η πεποίθηση ότι η φώτιση επιτυγχάνεται μόνο με ατομική προσπάθεια και ότι η αγαμία είναι απαραίτητη, επειδή μια στενή σχέση με το άλλο φύλο παρεμβαίνει στην πνευματική ανάπτυξη. Ήταν η απάντηση που ταίριαζε στην εποχή και στις δυνατότητες των ανθρώπων, και δεν φταίει κανείς γι’ αυτό. Είχε όμως ένα τίμημα: η επιδίωξη της φώτισης χωρίστηκε από μια από τις πιο βαθιές διαστάσεις της ανθρώπινης ύπαρξης, την ένωση άνδρα και γυναίκας.
Πίσω από αυτόν τον διαχωρισμό βρίσκεται μια θεμελιώδης παρανόηση της φύσης μας. Όταν το σώμα και η σεξουαλική του ενέργεια θεωρούνται εμπόδια στην πνευματική ανάπτυξη, η προτεινόμενη λύση γίνεται η απόσυρση από την ίδια την εμπειρία που πρέπει να κατανοηθεί και να μεταμορφωθεί. Αντί να ανακαλύψουμε πώς η σεξουαλική ενέργεια μπορεί να γίνει μια δύναμη αφύπνισης και πώς η σχέση μεταξύ άνδρα και γυναίκας μπορεί να εμβαθύνει την εμπειρία μας στην Αγάπη, ο αναζητητής ενθαρρύνεται να ξεφύγει από την πρόκληση μέσω της αγαμίας.
Το αποτέλεσμα είναι μια διαίρεση μεταξύ πνεύματος και σώματος, μεταξύ της επιδίωξης για υπέρβαση και της ζωντανής εμπειρίας της οικειότητας. Ένα άτομο μπορεί να αναπτυχθεί μέσω της μοναχικής πνευματικής πρακτικής, αφήνοντας ανεξερεύνητη μια ουσιαστική διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης: την ικανότητα να ενώνεται με ένα άλλο ον σε μια Αγάπη που υπερβαίνει τα όρια του ξεχωριστού εαυτού.
Η τεράστια ταλαιπωρία που χαρακτηρίζει τις ανθρώπινες σχέσεις αποκαλύπτει πόσο επειγόντως πρέπει να ανακαλυφθεί ξανά αυτή η διάσταση. Οι άνθρωποι λαχταρούν την Αγάπη, όμως οι σχέσεις τους συχνά διέπονται από ανασφάλεια, κτητικότητα, εξάρτηση, αντικρουόμενες επιθυμίες και ασυνείδητα πρότυπα που αγωνίζονται να ξεπεράσουν. Η σεξουαλικότητα μπλέκεται με συναισθηματικές ανάγκες και προσωπική ικανοποίηση, ενώ η αναζήτηση για διαρκή ένωση προκαλεί επαναλαμβανόμενη απογοήτευση.
Αντιμέτωποι με αυτές τις δυσκολίες, πολλές πνευματικές διδασκαλίες προσφέρουν την απόσυρση ως λύση. Διδάσκουν στους ανθρώπους πώς να ξεφύγουν από τη σχέση αντί να τη μετατρέψουν σε ένα μονοπάτι απελευθέρωσης.
Ωστόσο, η ανθρωπότητα χρειάζεται κάτι περισσότερο από μια απόδραση από τις δυσκολίες της. Χρειάζεται έναν τρόπο να μεταμορφώσει τις ίδιες τις εμπειρίες μέσω των οποίων προκύπτουν αυτές οι δυσκολίες.
Σεξουαλική Ενέργεια, Σαμσάρα και το Μονοπάτι του Μετασχηματισμού
Για να διασφαλίσει την επιβίωση της ανθρώπινης φυλής, η φύση μας έχει προικίσει με σεξουαλική ενέργεια. Αυτή είναι απλώς η ζωώδης φύση μας, μια ισχυρή ενέργεια, ούτε καλή ούτε κακή. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι ο τρόπος που το χειριζόμαστε. Αν απελευθερωθούμε από την προσκόλληση στην επιθυμία και τον πόθο, αυτή η σεξουαλική ενέργεια δεν θα είναι πλέον ανακατεμένη, προκαλώντας αμέτρητα βάσανα. Αυτή η ελευθερία επέρχεται όταν κατανοήσουμε πραγματικά τι είναι ο κύκλος της ύπαρξης (Σαμσάρα, ο αιώνιος κύκλος των αναγεννήσεων από τα υψηλά στα χαμηλά, από την ευτυχία στη δυστυχία) και πώς η ίδια η επιθυμία για αναπαραγωγή, για εκσπερμάτιση, για οργασμό, είναι η επιθυμία να διαιωνιστεί η ίδια η ύπαρξη στη Σαμσάρα.
Το μονοπάτι ξεκινά με μια φυσική «κόπωση» από αυτόν τον κύκλο, και στη συνέχεια όλο το φυσικο-ψυχο-πνευματικό κίνητρο κάποιου προσανατολίζεται στην εξάλειψη της αιτίας. Κάποιος προχωρά σε αυτό το μονοπάτι, μέχρι που σε κάποιο σημείο που δεν υπάρχει πλέον δυνατότητα υποχώρησης, θα μπορούσε να συμβεί ένας ευοίωνος συγχρονισμός, να περπατήσει μαζί με κάποιον του αντίθετου φύλου, ακολουθώντας το γρήγορο μονοπάτι του Ιερού Γάμου. Στο σημείο της ανταλλαγής ενεργειών, που κορυφώνεται με τη σεξουαλική επαφή, το σεξουαλικό δυναμικό μεταμορφώνεται σε μια ευδαιμονική συνείδηση, η οποία είναι πολύ βαθιά, ισχυρή και λεπτή, που προκαλεί τη διάλυση των ζωτικών ενεργειών ακριβώς όπως θα συμβεί τη στιγμή του θανάτου, τη στιγμή που το Αγνό (άπειρο) Φως της «Ύπαρξης» ανατέλλει με μεγάλη δύναμη.
Όταν υπάρχει Συνείδηση στην ερωτική πράξη, είναι σαν να επιστρέφουμε στην Εστία. Όταν δεν υπάρχει, υπάρχει ασυνείδητο, προσκόλληση, φόβος απώλειας, κ.λπ. έλξη προς τα οικεία αμυδρά φώτα των παθών μας.
Με άλλα λόγια, αυτή η Συνείδηση μετατρέπει την οργασμική ενέργεια τη στιγμή που προκύπτει, επομένως ΔΕΝ κορυφώνεται ως οργασμική κορύφωση στο ανθρώπινο όχημά μας αυξάνοντας τα πάθη μας. Αυτό το υπερβατικό δυναμικό μεταμορφώνει κάθε είδους περιορισμό που μπορεί να υπάρχει εντός και εκτός. Αυτή είναι μια πορεία προς τη Φώτιση όπου οι σχέσεις άνδρα και γυναίκας αυξάνουν την ελευθερία και βελτιώνονται συνεχώς μέχρι το τέλος της ζωής. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο η μονογαμία έχει νόημα.
Αφύπνιση του Σχεδίου του Άνδρα και της Γυναίκας
Σύμφωνα με την κατανόηση της ανθρώπινης φύσης που παρουσιάζεται εδώ, ένα σχέδιο των αρσενικών και θηλυκών αρχών υπάρχει σε λανθάνουσα μορφή μέσα στον καθένα μας. Η αφύπνισή τους είναι ένα ουσιαστικό μέρος της ανάπτυξής μας, αλλά η ένωση αυτών των αρχών μέσα στο άτομο δεν εξαντλεί τις δυνατότητες της ανθρώπινης Αγάπης.
Η εσωτερική ολοκλήρωση μας προετοιμάζει για μια περαιτέρω διάσταση: την ένωση δύο ανθρώπων των οποίων η συμπληρωματική φύση τους επιτρέπει να βιώσουν μια ενότητα που εκτείνεται πέρα από τα όρια του καθενός.
Έχουμε τη δυνατότητα να αλληλοσυμπληρωνόμαστε με τρόπο που υπερβαίνει τη συντροφικότητα, τη συναισθηματική υποστήριξη ή την ικανοποίηση των σωματικών επιθυμιών. Η ικανότητα για αυτή την ένωση ανήκει στη βαθύτερη φύση μας, αν και παραμένει καλυμμένη από κοινωνικές επιρροές, ασυνείδητες συνήθειες και διαστρεβλωμένες αντιλήψεις για τη σεξουαλικότητα και την αγάπη.
Όταν αυτή η δυνατότητα αφυπνίζεται, η σχέση μετατρέπεται σε μια ευκαιρία βίωσης της ενότητας μέσα από έναν άλλον άνθρωπο. Αντί να επιδιώκουμε να ολοκληρωθούμε μέσω ενός συντρόφου επειδή νιώθουμε εσωτερικά ελλιπείς, προσεγγίζουμε τη σχέση από μια διαφορετική βάση. Η ένωση πηγάζει από την εσωτερική ανάπτυξη και καθίσταται έκφραση της αγάπης και της συνειδητότητας που έχουν καλλιεργήσει και τα δύο άτομα.
Αυτή η διάσταση της ανθρώπινης ανάπτυξης παραμένει σε μεγάλο βαθμό παραμελημένη στην εποχή μας. Ο ατομικισμός ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αναζητούν την προσωπική ολοκλήρωση ανεξάρτητα, ενώ η διαδεδομένη σεξουαλική εμπλοκή αφήνει πολλούς να παλεύουν με επιθυμίες και προσκολλήσεις που δεν γνωρίζουν πώς να μετασχηματίσουν. Ο παραδοσιακός μυστικισμός συχνά προτείνει την απομόνωση, ενώ η σύγχρονη κοινωνία τείνει να επιδιώκει σχέσεις χωρίς να αναγνωρίζει τη βαθύτερη δυναμική τους.
Και οι δύο αυτές προσεγγίσεις αφήνουν ανεξερεύνητη την πιθανότητα να καταστεί η ίδια η σχέση ένα μονοπάτι προς τη φώτιση.
Η εναλλακτική λύση δεν είναι ούτε η καταπίεση ούτε η αχαλίνωτη ικανοποίηση των ορμών. Πρόκειται για τον συνειδητό μετασχηματισμό της σεξουαλικής ενέργειας σε Αγάπη και για την Αφύπνιση μιας ένωσης, στην οποία δύο άνθρωποι στηρίζουν και επιταχύνουν την απελευθέρωση ο ένας του άλλου.
Ο Ρόλος της Πολικότητας και των Ιερών Αρχετύπων στην Ιερή Ένωση
Το θεμέλιο της Ιερής Ένωσης έγκειται στην πολικότητα. Το αρσενικό και το θηλυκό δεν περιορίζονται στο βιολογικό φύλο — αποτελούν τις θεμελιώδεις δυνάμεις της δημιουργίας. Στο ιερό ζευγάρι, οι δυνάμεις αυτές αφυπνίζονται, τιμώνται και ενσαρκώνονται. Το αρσενικό αντιπροσωπεύει τη διαύγεια, την παρουσία και την κατεύθυνση. Το θηλυκό ενσαρκώνει τη ροή, τη διαίσθηση και την παράδοση. Όταν αυτά τα αρχέτυπα τυγχάνουν σεβασμού και επικαλούνται συνειδητά, η έλξη εμβαθύνει και η συνειδητότητα διευρύνεται.
Αντί να διολισθαίνουν στην ομοιομορφία ή τον ανταγωνισμό, οι σύντροφοι εμβαθύνουν στους φυσικούς τους πόλους. Ο άνδρας ενσαρκώνει το «Γιαμπ» (την αρσενική αρχή της μεθόδου και της συμπονετικής δράσης) — είναι σταθερός, συμπονετικός και ικανός. Η γυναίκα ενσαρκώνει το «Γιουμ» (τη θηλυκή αρχή της σοφίας και της ευρυχωρίας) — είναι δυναμική, σοφή και απελευθερωτική. Ωστόσο, δεν πρόκειται για ένα άκαμπτο παιχνίδι ρόλων. Είναι ένας χορός που απαιτεί ευαισθησία, προσαρμοστικότητα και αμοιβαία εμπιστοσύνη. Τα αρχέτυπα δεν αποτελούν ιδεατά πρότυπα προς μίμηση, αλλά εσωτερικές ενέργειες προς ενσάρκωση. Μέσα από την αλληλεπίδρασή τους, το ζευγάρι εισέρχεται σε μια Ιερή Αλχημεία που υπερβαίνει την προσωπική επιθυμία.
Η Απαραίτητη Προετοιμασία και το Κατώφλι
Μια σχέση δεν μπορεί να υποκαταστήσει την εσωτερική εργασία που οφείλει να επιτελέσει το κάθε άτομο. Πριν εισέλθει σε μια τέτοια συντροφική σχέση, το κάθε άτομο πρέπει να έχει κάνει ουσιαστική δουλειά με τον εαυτό του και να έχει φτάσει σε ένα σημείο όπου μπορεί να μετουσιώνει συνειδητά τη σεξουαλική ενέργεια, αντί να παραμένει δέσμιο των σεξουαλικών παρορμήσεων.
Το καίριο ερώτημα είναι αν το άτομο έχει θεμελιώσει επαρκώς την αφυπνισμένη φύση του, ώστε να συνεχίσει να εξελίσσεται χωρίς να παρασύρεται πίσω σε παλαιά πρότυπα. Χωρίς αυτό το θεμέλιο, μια σχέση μπορεί να ενισχύσει ανεπίλυτες προσκολλήσεις, επιθυμίες και ασυνείδητες τάσεις. Οι σύντροφοι ενδέχεται να εγκλωβιστούν όλο και περισσότερο ακριβώς σε εκείνες τις καταστάσεις που ελπίζουν να ξεπεράσουν.
Μπορούμε να εξηγήσουμε αυτή την αρχή μέσω μιας αριθμητικής αναλογίας.
Φανταστείτε ότι η εργασία που απαιτείται για να φτάσει κανείς σε αυτό το κατώφλι αντιστοιχεί στο 100%. Ένα άτομο που έχει ολοκληρώσει το 51% έχει διαβεί ένα καθοριστικό όριο. Αυτό δεν σημαίνει ότι το άτομο είναι τέλειο ή ότι δεν έχει τίποτα άλλο να μάθει. Σημαίνει ότι έχει συντελεστεί επαρκής εσωτερική μεταμόρφωση, ώστε η πρόοδος να καταστεί η κυρίαρχη κατεύθυνση της ανάπτυξης.
Με έναν κατάλληλο σύντροφο, ο οποίος έχει επίσης φτάσει σε αυτό το κατώφλι, η εναπομείνασα εργασία μπορεί να προχωρήσει με επιταχυνόμενο ρυθμό. Η σχέση μετατρέπεται σε μια δύναμη που ενισχύει την αφύπνισή τους, αντί να αποτελεί μια επιρροή που τους απομακρύνει από αυτήν.
Κάτω από αυτό το κατώφλι, η κατάσταση είναι διαφορετική. Ένα άτομο που δεν έχει ακόμη εδραιώσει επαρκή εσωτερική σταθερότητα παραμένει ευάλωτο σε παλινδρόμηση. Η είσοδος σε μια στενή ερωτική σχέση πριν από την κατάλληλη στιγμή μπορεί να εντείνει τη σεξουαλική προσκόλληση, τη συναισθηματική εξάρτηση και άλλες τάσεις που εξακολουθούν να καθορίζουν τη συμπεριφορά του.
Η διάκριση είναι, επομένως, ουσιώδης: το άτομο οφείλει πρώτα να θέσει ένα επαρκώς ισχυρό θεμέλιο μέσω της προσωπικής εργασίας. Στη συνέχεια, η σχέση λειτουργεί ως επιταχυντής περαιτέρω απελευθέρωσης.
Αντιμετώπιση Περιορισμών Μέσω της Αφυπνισμένης μας Φύσης
Μόλις εδραιωθεί αυτή η βάση, ο τρόπος με τον οποίο ξεπεράζονται οι περιορισμοί μέσα στη σχέση διαφέρει θεμελιωδώς από την συμβατική ψυχολογική προσέγγιση.
Η ψυχολογία γενικά προσπαθεί να κατανοήσει τις προσωπικές δυσκολίες εξετάζοντας το μυαλό, αναλύοντας προηγούμενες εμπειρίες, εντοπίζοντας πρότυπα συμπεριφοράς και συζητώντας συναισθηματικές αντιδράσεις. Αν και μια τέτοια εξέταση μπορεί μερικές φορές να προσφέρει χρήσιμες γνώσεις, η κατανόηση ενός περιορισμού διανοητικά δεν μας απαλλάσσει απαραίτητα από αυτόν. Ένα άτομο μπορεί να κατανοήσει την προέλευση μιας αντίδρασης και να συνεχίσει να τη βιώνει.
Η προσέγγιση που προτείνεται εδώ ξεκινά από μια διαφορετική κατανόηση της ανθρώπινης φύσης. Κάτω από την εξαρτημένη προσωπικότητα βρίσκεται μια αφυπνισμένη διάσταση της ύπαρξης, της οποίας η ουσιαστική φύση είναι απεριόριστη. Το καθήκον δεν είναι πρωτίστως να αναλύσουμε τους περιορισμούς του εξαρτημένου νου, αλλά να φέρουμε την αφυπνισμένη διάσταση σε άμεση επαφή μαζί τους.
Όταν προκύπτει ένας περιορισμός, τον αντιμετωπίζουμε από την αφυπνισμένη μας φύση αντί να απορροφόμαστε στο ψυχολογικό του περιεχόμενο. Αντί να εξετάζουμε ατελείωτα γιατί συμβαίνει μια συγκεκριμένη αντίδραση, φέρνουμε την πλήρη παρουσία της αφυπνισμένης συνείδησης στην εμπειρία.
Η έμφαση μετατοπίζεται από την κατανόηση του προβλήματος στην απελευθέρωση του εαυτού μας από την κατάσταση συνείδησης στην οποία επιμένει.
Δεν πρόκειται για μια πνευματική άσκηση ή μια προσπάθεια καταστολής μιας ανεπιθύμητης αντίδρασης μέσω της δύναμης της θέλησης. Είναι μια διαδικασία αφύπνισης στην οποία η αναγνώριση της βαθύτερης φύσης μας μεταμορφώνει τη σχέση μας με τον περιορισμό. Δεν την προσεγγίζουμε πλέον αποκλειστικά μέσω της εξαρτημένης ταυτότητας που την υποστηρίζει. Την προσεγγίζουμε από μια διάσταση ύπαρξης που δεν περιορίζεται σε αυτήν την ταυτότητα.
Η ουσιαστική διάκριση είναι μεταξύ του να ξοδεύουμε τη ζωή μας προσπαθώντας να κατανοήσουμε τα όρια της εξαρτημένης προσωπικότητάς μας και της αφύπνισης σε μια διάσταση ύπαρξης που υπερβαίνει αυτά τα όρια.
Η Σχέση ως Επιταχυντής της Απελευθέρωσης
Μια σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων που ασχολούνται σοβαρά με τον εσωτερικό μετασχηματισμό προσφέρει μια εξαιρετική ευκαιρία να επιταχύνουν την πρόοδό τους. Η παρουσία ενός κατάλληλου συντρόφου εμπλουτίζει τη ζωή τους, ενώ η κοινή τους δέσμευση για αφύπνιση δημιουργεί συνθήκες για ανάπτυξη που θα ήταν πιο δύσκολο να επιτευχθούν μεμονωμένα.
Η σχέση δεν προορίζεται να γίνει μια συνεχής άσκηση συζήτησης προσωπικών δυσκολιών, ανάλυσης αντιδράσεων ή εξήγησης της συμπεριφοράς ο ένας του άλλου. Ο βαθύτερος σκοπός της είναι να παρέχει ένα κοινό πεδίο εμπειρίας στο οποίο και οι δύο σύντροφοι μπορούν να παραμείνουν εδραιωμένοι στην αφυπνισμένη φύση τους και να αντιμετωπίσουν ό,τι προκύπτει από αυτή την κατάσταση.
Όταν ένας περιορισμός γίνεται εμφανής, η ευκαιρία είναι να τον αναγνωρίσουμε και να φέρουμε την παρουσία της αφυπνισμένης συνείδησης σε αυτόν. Το έργο κατευθύνεται προς την απελευθέρωση και όχι προς την κατασκευή ολοένα και πιο περίπλοκων εξηγήσεων για το γιατί υπάρχει ο περιορισμός.
Αυτό απαιτεί από κάθε σύντροφο να αναλάβει την ευθύνη για την εσωτερική του ανάπτυξη. Κανένα από τα δύο άτομα δεν αναμένεται να θεραπεύσει το άλλο και κανένα από τα δύο δεν πρέπει να εξαρτά την πρόοδό του από την ικανότητα του άλλου να επιλύσει τις δυσκολίες του. Αντίθετα, ο καθένας συμβάλλει σε ένα περιβάλλον στο οποίο και οι δύο μπορούν να εμβαθύνουν την αφύπνισή τους.
Η ποιότητα της ένωσής τους εξαρτάται από τα θεμέλια που έχουν ήδη δημιουργήσει και από την ικανότητά τους να παραμένουν πιστοί στο έργο. Η σχέση τους γίνεται μια ζωντανή έκφραση του εσωτερικού τους μετασχηματισμού, και όχι υποκατάστατό του.
Η Μετατροπή της Σεξουαλικής Ενέργειας σε Αγάπη
Η μεταμόρφωση της σεξουαλικής ενέργειας είναι κεντρικής σημασίας σε αυτή τη μορφή συνεργασίας. Η σεξουαλική ενέργεια είναι μια ισχυρή δύναμη στην ανθρώπινη ύπαρξη, αλλά το δυναμικό της εκτείνεται πέρα από τη σωματική ικανοποίηση. Μέσω της συνειδητής ανάπτυξης, μπορεί να γίνει ένα όργανο για την εμβάθυνση της αγάπης και την εμπειρία μιας ένωσης που υπερβαίνει τα συνηθισμένα όρια του ξεχωριστού εαυτού.
Αυτός ο μετασχηματισμός απαιτεί μια θεμελιώδη αλλαγή στη σχέση μας με τη σεξουαλική επιθυμία. Αντί να επιτρέψουμε στην επιθυμία να υπαγορεύει τις πράξεις μας, μαθαίνουμε να εργαζόμαστε συνειδητά με την ενέργεια που την κρύβει. Ο στόχος δεν είναι να καταπιέσουμε τη σεξουαλικότητα ή να αρνηθούμε το σώμα, αλλά να μεταμορφώσουμε τον τρόπο με τον οποίο βιώνεται και εκφράζεται αυτή η ενέργεια.
Όταν η σεξουαλική ενέργεια παραμένει υπό την επιδίωξη της ικανοποίησης, η σχέση τείνει να περιστρέφεται γύρω από την ικανοποίηση των ατομικών επιθυμιών. Ακόμα και όταν υπάρχει στοργή, οι σύντροφοι μπορούν να παραμείνουν πρωτίστως ενδιαφερόμενοι για αυτό που λαμβάνουν ο ένας από τον άλλον.
Η μετουσίωση αλλάζει την κατεύθυνση αυτής της κίνησης. Η σεξουαλική ενέργεια συνδέεται με την καλλιέργεια της αγάπης, την εμβάθυνση της οικειότητας και την προοδευτική διάλυση του εγωκεντρισμού. Οι σύντροφοι ανακαλύπτουν ότι η σχέση τους μπορεί να εξυπηρετήσει έναν σκοπό μεγαλύτερο από την αμοιβαία ικανοποίηση.
Αυτή η διαδικασία εξαρτάται επίσης από την ποιότητα της σχέσης στο σύνολό της. Ο τρόπος με τον οποίο οι σύντροφοι ζουν μαζί, η ειλικρίνειά τους, η αμοιβαία δέσμευσή τους και η προθυμία τους να μοιραστούν την ευθύνη συμβάλλουν στην ανάπτυξη μιας βαθύτερης ένωσης.
Ο στόχος είναι μια οικειότητα στην οποία οι σωματικές, συναισθηματικές και πνευματικές διαστάσεις δεν βιώνονται πλέον ως ξεχωριστές ή αντικρουόμενες πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης. Γίνονται ολοκληρωμένες εκφράσεις μιας πιο ολοκληρωμένης σχέσης.
Από Δύο Άτομα σε μια Κοινή Εμπειρία Ενότητας
Καθώς οι σύντροφοι εμβαθύνουν την εσωτερική τους ανάπτυξη και μετουσιώνουν τη σεξουαλική τους ενέργεια, η σχέση τους μπορεί να εξελιχθεί πέρα από τη συνηθισμένη δυναμική της έλξης, της συναισθηματικής εξάρτησης και της επιδίωξης της προσωπικής ικανοποίησης.
Ο στόχος δεν είναι το ένα άτομο να χαθεί μέσα στο άλλο, ούτε το ζευγάρι να γίνει μια απομονωμένη μονάδα αποκομμένη από την υπόλοιπη ανθρωπότητα. Είναι για δύο άτομα που έχουν αναπτύξει επαρκή βαθμό εσωτερικής ελευθερίας να βιώσουν μια μορφή ένωσης που δεν εξαρτάται από την κατοχή, τον φόβο ή την ανάγκη να γεμίσουν ένα εσωτερικό κενό.
Η ατομικότητά τους παραμένει, αλλά δεν ορίζει πλέον τα όρια της εμπειρίας τους. Ο καθένας γίνεται ικανός να συμμετέχει σε μια κοινή πραγματικότητα στην οποία η αγάπη δεν είναι απλώς ένα συναίσθημα που απευθύνεται σε ένα άλλο άτομο, αλλά μια έκφραση μιας βαθύτερης ενότητας.
Αυτή είναι η περαιτέρω διάσταση που η αφύπνιση των εσωτερικών αρσενικών και θηλυκών αρχών μας προετοιμάζει να ανακαλύψουμε. Η εσωτερική ένωση συμβάλλει στην ατομική ολοκλήρωση. η ένωση μεταξύ δύο όντων επιτρέπει σε αυτή την ολοκλήρωση να βρει έκφραση σε μια στενή σχέση με ένα άλλο ανθρώπινο ον.
Η εμπειρία δύο ψυχών που γίνονται ένα δεν είναι επομένως αποτέλεσμα συναισθηματικής εξάρτησης ή καταστολής της ατομικότητας. Προκύπτει από τη συνάντηση δύο ανθρώπων των οποίων η εσωτερική εργασία τους έχει προετοιμάσει να βιώσουν την Αγάπη πέρα από τα συνήθη όρια του ξεχωριστού εαυτού.
Μια τέτοια σχέση προσφέρει μια πορεία που ούτε η απομόνωση ούτε η συνηθισμένη ρομαντική προσκόλληση μπορούν να προσφέρουν από μόνες τους. Φέρνει το έργο της Αφύπνισης στην άμεση εμπειρία της κοινής ζωής με ένα άλλο ον.
Ο σκοπός είναι να ανακαλύψουμε ότι η στενή σχέση δεν χρειάζεται να αποτελεί εμπόδιο για τη Φώτιση. Όταν προσεγγίζεται από τη σωστή βάση, μπορεί να γίνει ένα από τα πιο ισχυρά μέσα μέσω των οποίων τα ανθρώπινα όντα εμβαθύνουν την απελευθέρωσή τους και ενσωματώνουν μια πιο ολοκληρωμένη έκφραση της φύσης τους.
Ιερή Ένωση ως Μονοπάτι προς τη Φώτιση
Η Ιερή Ένωση δεν είναι απλώς μια πιο συνειδητή μορφή σχέσης. Είναι ένα πλήρες μονοπάτι μεταμόρφωσης – ένα μονοπάτι που ξεκινά στην πολικότητα, ωριμάζει στην οικειότητα και τελικά διαλύεται στην πραγματοποίηση της μη-δυαδικότητας. Είναι ένα άμεσο, ενσωματωμένο μονοπάτι προς την αφύπνιση που αγκαλιάζει την ανθρώπινη κατάσταση χωρίς να δεσμεύεται από αυτήν.
Όταν δύο όντα συναντιούνται με αυτόν τον ιερό τρόπο, γίνονται κάτι περισσότερο από εραστές – γίνονται αμοιβαίοι καθρέφτες και συν-μυούνται στο μονοπάτι της απελευθέρωσης. Δεν αποφεύγουν την επιθυμία – τη μετατρέπουν. Δεν επιδιώκουν να ξεφύγουν από τον κόσμο – τον αγιάζουν με κάθε άγγιγμα, κάθε ανάσα, κάθε βλέμμα. Επιστρέφουν ξανά και ξανά σε εκείνη τη λαμπερή Αταραξία, όπου ακόμη και η έννοια του «εαυτού» απογυμνώνεται.
Μέχρι εδώ μιλήσαμε για την προετοιμασία και τη στάση ζωής του ζευγαριού. Οι επόμενες ενότητες δείχνουν πώς περιγράφει η θιβετανική παράδοση την ίδια την ένωση: το σύμβολο, την πρακτική, τη βύθιση και την αφιέρωση.
Η Ιερή Αγκαλιά – Το Γιαμπ-Γιουμ ως Ζωντανό Σύμβολο
Στη θιβετανική ταντρική εικονογραφία, η απεικόνιση Γιαμπ-Γιουμ («πατέρας-μητέρα») παρουσιάζει ένα θεϊκό ζεύγος σε ερωτικό εναγκαλισμό. Αυτό έχει ένα βαθύ πνευματικό συμβολισμό. Η αρσενική θεότητα συμβολίζει την άπειρη επίγνωση (rigpa), ενώ η θηλυκή συμβολίζει τη φωτεινή ενέργεια (tsal). Η ένωσή τους αντιπροσωπεύει το αδιαχώριστο της κενότητας και της μορφής, της συνείδησης και της μακαριότητας, του αρσενικού και του θηλυκού.
Αυτή η ένωση μπορεί να βιωθεί άμεσα μέσα στο σώμα και στα λεπτοφυή κανάλια του ζεύγους. Όταν οι εραστές εισέρχονται σε κατάσταση βαθιάς παρουσίας, διατηρώντας την ουσία τους και ενώνοντας τις υπάρξεις τους με αμοιβαίο σεβασμό, οι ενέργειές τους αρχίζουν να κινούνται σπειροειδώς. Ο δυαδικός νους διαλύεται. Το «εγώ» και το «εσύ» θολώνουν και εξαφανίζονται. Η επίγνωση επεκτείνεται πέρα από τα όρια του σώματος. Ο χρόνος σταματά. Οι εσωτερικοί άνεμοι διαλύονται μέσα στο κεντρικό κανάλι. Είναι ένας θάνατος πριν από τον θάνατο. Και μέσα σε αυτή την απόλυτη ακινησία —πέρα από την αίσθηση, πέρα από τον εαυτό— ανατέλλει μια Φωτεινή Διαύγεια.
Η Πρακτική με Πραγματικό Σύντροφο – Καρμαμούντρα
Εδώ βρίσκεται και η γέφυρα προς την πρακτική με σύντροφο. Η Καρμαμούντρα (Karmamudra), δηλαδή η πρακτική με πραγματικό σύντροφο, αποτελεί μία από τις μορφές ταντρικής πρακτικής που χρησιμοποιούν τη σεξουαλική ένωση ως μέσο για την επίτευξη των συγκεκριμένων καταστάσεων συνείδησης.
Η παραδοσιακή σημασία της ένωσης βρίσκεται στη χρήση της ευδαιμονίας για την άμεση πραγμάτωση της Κενότητας. Απαιτεί συγκεκριμένες μυητικές, πρακτικές και ηθικές προϋποθέσεις και δεν αποτελεί μια γενική μέθοδο σεξουαλικής αυτογνωσίας.
Βύθιση στο Σαμάντι – Πέρα ακόμη και από την Έννοια της Ένωσης
Σε μια διαρκή Ιερή Ένωση, οι εραστές μπορεί να παραμείνουν για μεγάλο διάστημα στη στάση Γιαμπ-Γιουμ —χωρίς κίνηση, χωρίς σκοπό— βυθισμένοι σε μια κατάσταση βαθιάς διαλογιστικής ισορροπίας και Αταραξίας. Όλες οι κινήσεις του πάθους καταλαγιάζουν. Ακόμη και η μακαριότητα γίνεται άμορφη. Δεν υφίσταται πλέον «ένωση» — υπάρχει μόνο το Είναι.
Αυτή είναι η ένωση που καθρεφτίζει τον θάνατο και την αναγέννηση, όπου όλοι οι καρμικοί άνεμοι διαλύονται και αποκαλύπτεται το Καθαρό Φως της Υπέραγνης Επίγνωσης. Οι εραστές δεν προσκολλώνται σε αυτή τη στιγμή — παραδίδονται ολοκληρωτικά, επιτρέποντάς της να αναδυθεί, να διατηρηθεί και να διαλυθεί φυσικά, όπως ένα κύμα που επιστρέφει στον ωκεανό.
Αφιέρωση της Μακαριότητας – Από τους Δύο προς το Όλον
Και όταν αυτή η Ιερή Βύθιση φτάσει στην ολοκλήρωσή της —όταν η αγκαλιά χαλαρώσει και η αναπνοή επανέλθει— το ζεύγος δεν εγκλωβίζεται στην αυτοϊκανοποίηση ή στην προσωπική απομόνωση. Αντιθέτως, θυμούνται τον λόγο για τον οποίο ενώθηκαν εξαρχής: όχι μόνο για χάρη του εαυτού τους, αλλά για την απελευθέρωση όλων των όντων. Με τις παλάμες ενωμένες, αφιερώνουν την απέραντη ευδαιμονία που δημιούργησαν —μια ευδαιμονία εξαγνισμένη από το εγώ και την επιθυμία— ως πνευματικό κεκτημένο, ως νέκταρ, ως μια λεπτοφυή προσφορά. Την κατευθύνουν προς τα έξω για να απαλύνουν τον πόνο, να αφυπνίσουν τη χαρά, να ανάψουν την εσωτερική φλόγα της αφύπνισης σε όλες τις καρδιές. Η ένωσή τους γίνεται ευλογία για τον κόσμο.
Είθε αυτή η ευδαιμονία να αγγίξει τις καρδιές όλων των όντων.
Είθε όσοι υποφέρουν να βρουν ανακούφιση.
Είθε όσοι βρίσκονται στο σκοτάδι να δουν το φως.
Είθε όσοι αναζητούν την Αγάπη να θυμηθούν την αρχέγονη πληρότητά τους.
Είθε όλα τα όντα να συνειδητοποιήσουν την αληθινή τους Φύση:
Απέραντη, Φωτεινή και Ελεύθερη.