Λήψη και δωρεά (Τonglen)
Μια Θιβετιανή Βουδιστική πρακτική που καλλιεργεί
την επιθυμία για συμπαντική Απελευθέρωση.
Προειδοποίηση:
Πίσω από τους παρακάτω εννοιολογικούς συνειρμούς, κρύβεται ένα βαθύ νόημα. Οι έννοιες που εκφράζονται είναι μια ατελής προσπάθεια περιγραφής του απερίγραπτου. Γι αυτό το λόγο και παλιά αυτές οι γνώσεις μεταδίδονταν μόνο σε όσους είχαν τουλάχιστον κάποια εμπειρία Ελευθερίας από τους μύριους περιορισμούς της ανθρώπινής μας υπόστασης. Στην πραγματικότητα, ακόμη και ένας απλός διαλογισμός δεν πρέπει να επιχειρείται από κάποιον που δεν έχει κάποιο πνευματικό υπόβαθρο και συγγένεια με αυτό και δεν ξέρει τι κάνει βαδίζοντας στα τυφλά. Πόσο περισσότερο για το Τonglen που απαιτεί, πέρα από μια βαθιά κατανόηση της διαδικασίας, μια ανοιχτή καρδιά απαλλαγμένη από συναισθηματικότητα. Σε αυτήν τη σκοτεινή εποχή μας, αυτός ο τύπος πρακτικής δίνεται δημόσια όπως τώρα. Αυτό σημαίνει πως μπορεί να υπάρχουν άνθρωποι που θα το απορρίψουν σαν κάτι πέρα από το εύρος της κατανόησής τους. Αυτό είναι νορμάλ καθώς αυτό μπορεί μόνο να κατανοηθεί με την υπερβατική νοημοσύνη του Πυρήνα μας. Γι αυτό λοιπόν μην δημιουργήστε λάθος απόψεις. Εάν δεν το καταλαβαίνετε, αποδεχτείτε το γεγονός ότι παρ’ όλο που τώρα σας είναι ακατανόητο και δεν συνηχείτε με αυτό, μπορεί στο μέλλον να σας δοθεί η δυνατότητα. Λάβετε υπόψη τους περιορισμούς του νου και ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΕΤΕ ΟΛΑ ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ.
Τονλέν
Με αδιάσπαστη αλληλουχία από δάσκαλο σε μαθητή από τα βάθη των αιώνων, στα μεγαλειώδη βουνά του Θιβέτ, έχει μεταδοθεί η άσκηση του Tonglen που στοχεύει στην ανάπτυξη της υπερβατικής «Συμπόνιας». Αυτή η πρακτική «μιμείται» τη φυσική κατάσταση ενός Μποντισάτβα* και συνίσταται στην εκτέλεση σκόπιμης (αλλά αβίαστης) προσπάθειας —χρησιμοποιώντας τη φυσική αναπνοή— για την ανταλλαγή ευτυχίας (που δίνεις στην εκπνοή) με την «οδύνη» όλων των όντων (που παίρνεις στην εισπνοή). Στο δεύτερο σκέλος της άσκησης, που είναι και ο απώτερος σκοπός μας, παραμένουμε στη φυσική μας κατάσταση. Μετά από κάποιο διάστημα, η ανταλλαγή που κάνουμε συνειδητά με την αναπνευστική διαδικασία αρχίζει να συμβαίνει αυθόρμητα, κι έτσι εκπληρώνεται ο σκοπός μας για συμπαντική απελευθέρωση.
Πρόκειται για μια προηγμένη μέθοδο που συνδυάζει την αναπνοή με τη συμπονετική ανταλλαγή: εισπνέουμε την «οδύνη» και την αιτία της όλων των όντων, και εκπνέουμε σε αυτά την υπέρβαση και την ευδαιμονία μας. Αυτό μπορεί να συμβεί μόνο όταν έχουμε εξελιχτεί στο σημείο όπου η «καρδιά» μας πάλλεται με ένα λεπτοφυές ενεργειακό δονούμενο κύμα Συμπόνιας, αδιαχώριστης από ενσυνείδητη επίγνωση και Σοφία. Αυτή η «ανοιχτή καρδιά» δεν έχει να κάνει με μια καρδιά που αγαπά αιμορραγώντας με λεπτή συναισθηματικότητα και εξιλεωτικό πόνο· σε εκείνη λείπει η σοφία για το τι είναι «οδύνη» και ποια είναι η αιτία της, και ως εκ τούτου δεν γνωρίζει πώς να την εξαλείψει ούτε πώς να πορευτεί γι’ αυτό. Το Tonglen είναι η τεχνική που κατορθώνει ακριβώς αυτό.
∙ Αυτός που έχει το Bodhicitta — η «εσωτερική στάση» που στοχεύει στη συμπαντική απελευθέρωση.
Εισαγωγή
Λόγω της εγγενούς διασύνδεσης που έχουμε όλοι μεταξύ μας,
όσο περισσότερο εξαλείφεται το «εγώ»,
τόσο πιο σημαντική γίνεται η ευημερία των άλλων.
Η Εξάσκηση της Συμπόνοιας
Με αυτή επιτυγχάνουμε την υπέρβαση του «εγώ». Ακόμα και σε κάποιον που ασκείται στον διαλογισμό κι έχει μεγάλη πειθαρχία στον νου του, στην διατροφή του, στις πράξεις του, κλπ., ο λεπτοφυής εγωικός νους φουσκώνει καθώς προσκολλάται στις δικές του εμπειρίες της ευδαιμονίας, της «διαύγειας», της «απεραντοσύνης», κλπ., οικοδομώντας μέσω της συγκέντρωσης και του διαλογισμού μια πολυσύνθετη αιθερική δομή, και ιππεύοντας «μεγαλειώδεις συλλήψεις».Αυτή η στάση, πέρα που ενισχύει ένα λεπτοφυές «εγώ», τοποθετεί κάποιον σε πεδίο μάχης για να διατηρήσει το επίπεδό του μαχόμενος με χονδροειδείς ενέργειες όλων των ειδών που τείνουν να τον «ρίξουν» και δεύτερον, ένα τέτοιο άτομο δεν έχει αληθινή συμπόνια, που είναι η δύναμη που μετουσιώνει περιοριστικά στοιχεία εξαλείφοντας το «εγώ». Η άμεση «φώτιση» χωρίς συμπόνια δεν είναι Φώτιση.
Η φυσική αναπνοή: η γέφυρα προς το Τονλέν
Η ύπαρξή μας δεν είναι ένα έργο προς τελείωση, αλλά μια αλήθεια προς αναγνώριση. Ολόκληρη η φυσική και ενεργειακή μας ύπαρξη είναι ήδη ένα τέλειο, αυτοσυντηρούμενο οικοσύστημα σχεδιασμένο να στηρίζει την αφύπνιση. Δεν χρειάζεται να την προκαλέσουμε· χρειάζεται μόνο να σταματήσουμε να την εμποδίζουμε.
Τα Πέντε Στοιχεία ως Σιωπηλοί Υπηρέτες
Η φυσική μας μορφή είναι το αυθόρμητο παιχνίδι της Γης, του Νερού, της Φωτιάς, του Αέρα και του Αιθέρα — ένα ακούσιο, διαρκώς ενεργό σύστημα υποστήριξης. Η Γη παρέχει σταθερότητα, έδαφος από το οποίο μπορεί να αναδυθεί το συναίσθημα χωρίς κατάρρευση. Το Νερό ρέει χωρίς εντολή, αντικατοπτρίζοντας την ικανότητα της καρδιάς για προσαρμοστική συμπόνια. Η Φωτιά μεταμορφώνει αδιάκοπα, όπως η καρδιά αλχημίζει την εμπειρία σε γνώση. Ο Αέρας είναι η ίδια η αναπνοή της ζωής. Ο Αιθέρας είναι ο συνεχώς παρών χώρος, ο σιωπηλός μάρτυρας που επιτρέπει να γίνονται όλα γνωστά. Κανείς δεν λέει στην καρδιά να χτυπήσει ή στο ήπαρ να καθαρίσει. Απλώς το κάνουν, διατηρώντας το δοχείο ώστε η νοημοσύνη της καρδιάς να μπορεί να πλοηγηθεί στον κόσμο.
Η Αναπνοή: η μοναδική λειτουργία που ακούει
Ανάμεσα σε όλες αυτές τις αυτόνομες διεργασίες, η Αναπνοή είναι η μόνη που αποκρίνεται στην προσοχή μας. Είναι το σημείο επαφής ανάμεσα στο εκούσιο και το ακούσιο, στο συνειδητό και το ασυνείδητο.
Στη φυσική κατάσταση της αναπνοής, η εισπνοή είναι ισορροπημένη με την εκπνοή, είναι χαλαρή, αργή και γεμίζει βαθειά στην κάτω κοιλιά, αναζωογονώντας συνεχώς το ενεργειακό σώμα. Αυτό δυστυχώς σπάνια συμβαίνει στην εποχή μας και μαζί με χίλιες άλλες αιτίες καταλήγουμε να βιώνουμε ασθένειες, στρες, άγχος και ψυχικές ανισορροπίες. Όταν ξεκινήσει σε κάποιον η διαδικασία επαναφοράς του αρχικού πρότυπου σε όλα τα επίπεδα, μια από τις δράσεις του είναι να επαναφέρει αυτό το πρότυπο της φυσικής αναπνοής.
Όταν είμαστε φυσικά παρόντες — όχι αναγκάζοντας, αλλά απλώς μη χαμένοι στη σκέψη — ο ίδιος ο αέρας μεταστοιχειώνεται καθώς εισέρχεται. Αποβάλλει την αδρή υλική μορφή του και γίνεται καθαρή Πράνα — η αιθερική ουσία της ζωής. Αυτή η εκλεπτυσμένη ενέργεια ανυψώνεται φυσικά, θρέφοντας το ενεργειακό σύστημα από τη ρίζα έως την κορυφή. Καθώς ρέει, επιτελεί αυθόρμητο καθαρισμό: συναντά την συμπιεσμένη φοβία στη ρίζα, την κολλώδη επιθυμία στο ιερό κέντρο, τον εύθραυστο έλεγχο του ηλιακού πλέγματος — και, από τη φύση της ως ελεύθερη ζωική ροή, τους διαλύει.
Τρόποι επαναφοράς της φυσικής αναπνοής
Μια από τις πολλές ασκήσεις με την αναπνοή είναι η εξής: Μετά από ένα διάστημα νοητικής ηρεμίας, μπαίνουμε στις τέσσερις φάσεις της αναπνοής (εισπνοή, παύση, εκπνοή, παύση) ως εξής: Εισπνέοντας εισχωρούμε βαθιά μέσα στο άγχος. Στην στιγμιαία παύση (πριν την εκπνοή) το αποδεχόμαστε, το αναγνωρίζουμε στην ολότητά του, και εκπνέοντας το απελευθερώνουμε. Στην στιγμιαία παύση πριν εισπνεύσουμε, το άγχος έχει εξαφανιστεί. Έτσι επανέρχεται η φυσική αναπνοή.
Η φυσική αναπνοή ως Ενσυναίσθηση και Συμπόνια
Αυτή η πρανική διεργασία είναι ο αόρατος μηχανισμός των ανώτερων λειτουργιών της καρδιάς. Η εισπνοή, στην καθαρή αβίαστη μορφή της, δεν σταματά στο όριο του σώματος — φτάνει φυσικά προς τα έξω, αντιλαμβανόμενη τα ενεργειακά περιγράμματα των άλλων. Αυτή είναι η αληθινή Ενσυναίσθηση. Στη σιωπηλή καμπή ανάμεσα στην εισπνοή και την εκπνοή, οι αναγνωρισμένοι περιορισμοί φαίνονται όπως είναι: ενεργειακά σχήματα χωρίς σταθερό πυρήνα. Διαλύονται όχι με προσπάθεια, αλλά επειδή κρατούνται μέσα στην ελευθερία. Η εκπνοή τότε δεν είναι πράξη αποστολής αλλά φυσική απελευθέρωση — η ποιότητα της απελευθέρωσης αναπνέεται πίσω στο κοινό πεδίο, αλλάζοντας την ίδια την ατμόσφαιρα. Αυτή είναι η ουσία της Θιβετιανής πρακτικής του Τόνγκλεν.
Το κίνητρο μας για συμπαντική απελευθέρωση υπηρετεί την Ολότητα.
Αυτό υποδηλώνει ενδόμυχη αγνότητα, ανιδιοτέλεια και ταπεινότητα και ως εκ τούτου αυθόρμητα αποκαλύπτεται, κατανοείται και βιώνεται η Υπέρτατη Κατάσταση. Έτσι ανατέλει η Κατανόηση και το βίωμα της διευρυμένης Σοφίας. Έτσι με την Ιερή ηρεμία των φορέων μας επιτελείται ενσυνείδητα η υπέρβαση της προσωπικότητας (σώμα, συναίσθημα, νους), και εισερχόμαστε σε απόλυτη χαλάρωση, Ιερή επίγνωση και ήρεμη αντίληψη της αθέατης πραγματικότητας, αρμονίας και αίσθηση απουσίας του φυσικού σώματος, των ερεθισμάτων και της νοητικής ανταρσίας.
Αυτή λοιπόν η σίγαση του νου και η συνειδησιακή «βουτιά» στα ενδότερα, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για να προχωρήσουμε στην άσκηση του Τονγκλέν.
Για να αντιμετωπίσουμε την ψευδαίσθηση πως η προσομοίωση της Αλήθειας είναι η ίδια η Αλήθεια, χρησιμοποιούμε επιδέξια εργαλεία δυαδικότητας, για να κινηθούμε προς την ενότητα όπου δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ α) του εαυτού μας, β) του «ανώτερου Όντος» ή των άλλων όντων (στην περίπτωση του Tonglen) με τα οποία αλληλεπιδράμε και γ) όποια ενέργεια (προσευχή, συμπόνοια, κλπ.) συμβαίνει μεταξύ των δύο. Χωρίς μια τέτοια συνειδητοποίηση, περιπλανόμαστε στην ψευδαίσθηση, υπερ-ταυτιζόμαστε με αυτό που κάνουμε, και θεωρούμε τον εαυτό μας ψευδώς πως είναι θρήσκος ή πνευματικός. Ακόμα και η ανιδιοτελής εργασία, εάν δεν γίνεται με την «Σοφία της αληθινής μας φύσης», παράγει περιορισμένα αποτελέσματα.
Συμπέρασμα: Για να εξασκηθεί κανείς στο Τονγκλέν, είναι απαραίτητη προϋπόθεση να έχει τουλάχιστον μια γεύση αυτής της βασικής Ενότητας.
—————————————————————————————————————————
Δρώντας με το «πνεύμα» μας επιδέξια με την ελεύθερη βούλησή μας
μπορεί να παράγει γρήγορα αποτελέσματα.
Η ενδυνάμωση της φυσικής λειτουργίας της αναπνοής
με την εσωτερική μας τελειότητα, μπορεί να αποφέρει συγκεκριμένα αποτελέσματα.
Η εκτέλεση αυτής της πρακτικής με την αίσθηση της αδιαχωριστικότητας των πάντων,
μπορεί να αποφέρει πραγματικά αποτελέσματα.
Στην αδιαχωριστικότητα της Σοφίας και της Συμπόνιας, συνυπάρχει ευδαιμονία, «διαύγεια» και άλλες υπερβατικές Ποιότητες, Ιδιότητες και Εκφράσεις.
Σοφία και Συμπόνια αδιαχώριστες.
Όσον αφορά τη Σοφία, αυτή είναι μια έμφυτη κατανόηση πως όλα τα φαινόμενα, ο εαυτός μας και όλα τα όντα, στερούνται εγγενούς ύπαρξης. Αυτή η κατανόηση «Ορά» τα όντα να περιπλανιούνται σε σύγχυση και να βιώνουν «οδύνη» εξαιτίας της άγνοιας της αληθινής τους φύσης — που είναι η πραγματική αιτία των προβλημάτων τους. Με τη Σοφία ο μύθος ενός ξέχωρου εαυτού έχει διαλυθεί, οπότε δεν γίνεται πλέον διάκριση μεταξύ εαυτού και άλλων.
Η Συμπόνια αναβλύζει αυτόματα από αυτή την αναγνώριση. Λόγω της εγγενούς διασύνδεσης όλων των όντων, καθώς το εγώ εξαλείφεται σταδιακά, το αιτιατό επίπεδο των ενεργειών στο περιβάλλον γίνεται πιο ευδιάκριτο. Αποκαλύπτεται η συμπαντική οδύνη — από την αρχή της, την αιτία της (την άγνοια), μέχρι το αποτέλεσμά της — χωρίς όμως αυτά να «αγγίζουν» τον ασκούμενο, καθώς το «εγώ» του έχει εξαλειφθεί. Από τον Πυρήνα του «προκύπτει» τότε ένας γνήσιος «Πόθος» για παγκόσμια απελευθέρωση όλων των όντων.
Σε έναν τέτοιον Μποντισάτβα, η αναπνοή γίνεται με φυσικό τρόπο έκφραση αυτής της κατάστασης: η εισπνοή ενεργοποιεί τη συνειδητοποίηση της «οδύνης» και της αιτίας της, η παύση μετά την εισπνοή αφαιρεί αυτήν από όλα τα όντα, και η εκπνοή ενεργοποιεί την «επιθυμία» για συμπαντική απελευθέρωση. Αυτό συμβαίνει αυθόρμητα, καθ’ όσον εσωτερικά παραμένει στη μη διαφοροποίηση των δύο.
Όπως η δράση ενυπάρχει εντός της μη δράσης, έτσι η Συμπόνια ενυπάρχει στη Σοφία. Είναι αδιαχώριστα.
Αν η Ενσυναίσθηση και η Συμπόνια είναι απλώς η εισπνοή και η εκπνοή μιας ελεύθερης καρδιάς, τότε η ζωή δεν είναι μια σειρά από καθήκοντα προς εξαγνισμό, αλλά η αυθόρμητη έκφραση αυτού του ρυθμού. Δεν χρειάζεται πρακτική, παρά μόνο η αναγνώριση ότι έτσι ήδη κινείται η ζωή μέσα μας όταν δεν τη φράζουμε. Στην πορεία προς τη Φώτιση, οι δραστηριότητες της καθημερινής ζωής επισφραγίζονται από τη Συμπόνια και η περίοδος της μη δραστηριότητας — ανάπαυση, διαλογισμός, ύπνος — επισφραγίζεται από τη Σοφία:
Το περπάτημα γίνεται ο φυσικός μετρονόμος αυτού του ρυθμού. Δεν «προσφέρεις βήματα»· η κίνηση αυτή καθαυτή, όταν είναι αβίαστη, μεταφέρει την ποιότητα της προόδου προς την ειρήνη. Το φαγητό είναι το ακούσιο μυστήριο της λήψης του κόσμου — η σκέψη «Είθε να θρέψει όλους» δεν είναι μάντρα· είναι η αλήθεια της πράξης όταν γίνεται χωρίς απληστία. Η ασθένεια, όταν συναντάται χωρίς αντίσταση, γίνεται αυθόρμητο μάθημα κοινής ευθραυστότητας. Η χαρά δεν χρειάζεται να «μεταδοθεί»· η ίδια η φύση της είναι επεκτατική. Η εργασία που γίνεται από εσωτερική καθαρότητα είναι ήδη υπηρεσία. Ο ύπνος είναι η καθημερινή επιστροφή στην Πηγή. Ο λόγος που προέρχεται από καθαρή καρδιά είναι φυσικά αληθινός και καλοσυνάτος — ή σιωπηλός. Ο θυμός, όταν επιτραπεί να αναδυθεί στον ανοιχτό χώρο της επίγνωσης, φαίνεται ως καθαρή φωτιά που καίει την αυταπάτη αντί να πληγώνει. Ο θάνατος είναι η τελική, πλήρης εκπνοή.
Τόσο στη δραστηριότητα όσο και στη μη δραστηριότητα, παραμένουμε εσωτερικά στο αδιαχώριστο των δύο. Τελικά, ο στόχος αυτής της άσκησης είναι να παραμένουμε πάντα σε αυτήν την ελεύθερη κατάσταση της Σοφίας αδιαχώριστης από τη Συμπόνια, χωρίς σκέψη ή «οραματισμό», ενώ παράλληλα ο στόχος για συμπαντική απελευθέρωση ρέει μέσα μας φυσικά και αβίαστα.
—————————
Η πρακτική του Τονλέν καταλήγει τελικά να συμβαίνει αβίαστα, σε οποιαδήποτε στιγμή της ζωής μας.
Η αιτία της «οδύνης» είναι συμπαντική, επειδή είναι η ίδια μέσα μας όπως και σε όλα τα όντα. Έτσι, εμβαθύνοντας στη συνειδητοποίησή της, η εξάλειψή της αποκτά συμπαντικό χαρακτήρα — σπάζοντας την αυτοπροσκόλληση στην προσωπική ελευθερία. Βέβαια, αυτό ο καθένας οφείλει να το διανύσει για τον εαυτό του· λόγω όμως της εγγενούς διασύνδεσης όλων μας, η στάση εκείνου που πορεύεται με αυτόν τον τρόπο επιδρά σιωπηλά και θετικά στους άλλους.
Εισαγωγή στην άσκηση
Κατά τη διάρκεια της ίδιας της πρακτικής, εμβαθύνουμε στην έννοια αυτού που ακολουθεί:
Αφηνόμενοι στα παιχνιδιάρικα κύματα ανάμεσα στη δράση και τη μη δράση, τη συμπόνια και τη Σοφία εξασκούμαστε ως εξής:
Στην αρχή, η δράση είναι η εισπνοή και η εκπνοή και η μη δράση είναι οι παύσεις μεταξύ τους.
Κατά τη διάρκεια της εισπνοής, η άγνοια της αληθινής μας φύσης, η αιτία αμέτρητης «οδύνης», διαλύεται καθώς φωτίζεται από τη συνειδητότητά μας. Όταν η αιτία κοπεί, η «οδύνη» εξαφανίζεται αυτόματα. Η εξάλειψη της «επισφραγίζεται», πραγματοποιείται, κατά τη διάρκεια της κενής στιγμής μεταξύ της εισπνοής και της εκπνοής. (Αυτές οι κενές στιγμές συσχετίζονται με την άσπιλη κατάσταση του είναι μας – την πραγματική μας φύση). Στη συνέχεια, εκπνέοντας, όλα τα όντα που έχουν ήδη ελευθερωθεί από την «οδύνη», λαμβάνουν τη απόλυτη ευτυχία που προκύπτει από την καθολική απελευθέρωση. Η αποστολή ολοκληρώνεται την κενή στιγμή μεταξύ της εκπνοής και της εισπνοής. Όλα είναι τέλεια, τίποτα παραπάνω δεν χρειάζεται να γίνει. Έτσι, ολοκληρώνεται ένας κύκλος αναπνοής.
Η εναλλαγή μεταξύ Σοφίας και Συμπόνιας συμβαίνει επίσης στη δομή της άσκησης: Ξεκινάμε με τον διαλογισμό πάνω στη φύση μας (παύση, μη δράση)), μετά ασκούμαστε στο Τonglen (δράση), και μετά πάλι διαλογιζόμαστε στη φύση μας (παύση) και τέλος αφιερώνουμε την αρετή που προκύπτει από αυτήν την άσκηση σε όλα τα όντα (δράση). Τέλος, η άσκηση επισφραγίζεται και πάλι με τη μη δράση καθώς παραμένουμε για λίγο σιωπηλοί πριν αποχωρίσουμε.
Ακολουθεί η πρακτική του Tonglen όπως γίνεται επίσημα στο Θιβέτ, που περιλαμβάνει τον οραματισμό (οπτικοποίηση) ο οποίος εκεί δεν είναι μια νοητική λειτουργία αλλά μια Υπερσυνείδητη λεπτοφυής έκφραση.
Η καθ’ αυτό πρακτική του Tonglen.
Το παρακάτω διαβάζεται μεγαλόφωνα ή γίνεται απλή ανάγνωση, ή/και γίνεται απορρόφηση άτυπα στην ουσία.
ΕΙΜΑΣΤΕ ένα αυθεντικό Ον με ένα πλήρως άσπιλο, άψεγάδιστο «πνεύμα» Σοφίας. Είναι η αιώνια, πανταχού παρούσα Πηγή, πέρα από την αντίληψη του περιοριστικού κοινού εαυτού μας. Όπως ο Ήλιος, ανεξάρτητα από το πόσο κρυμμένος μπορεί να είναι πίσω από τα πυκνά σύννεφα των σκέψεων, συγκινήσεων και αισθημάτων στον προσωπικό μας ουρανό, είναι πάντα εκεί, και φωτίζει λαμπρά και αβίαστα.
Παρέμεινε στο φυσικό πλαίσιο του «πνεύματος» πέρα από αντιλήψεις,
έχοντας πλήρη επίγνωση της αληθινής σου φύσης.
Λίγα λεπτά σιγής
Πάνω στην έγερση από αυτήν την αληθινή κατάσταση εμφανιζόμαστε σαν ένα τέλειο ον το σύμβολο της συμπόνιας (Avalokitesvara) που είναι έτοιμο να κάνει την έσχατη θυσία, να αποβάλει τον τελευταίο ιστό προσκόλλησης στον εγωικό εαυτό, και να του δώσει το τελευταίο θανατηφόρο πλήγμα.
Επεκτείνουμε τη συνειδητότητά μας για να συμπεριλάβει όλα τα αισθανόμενα όντα της γης και ακόμα πιο πέρα, σε ολόκληρο το Σύμπαν, στον απεριόριστο χώρο. Αισθανόμαστε με τις «κεραίες της καρδιάς μας» την εξέλιξη ολόκληρου του κύκλου της ύπαρξης (Σαμσάρα), από την αρχή – την αιτία της, μέχρι το τέλος – όλες τις σωματικές και ψυχικές «οδύνες» και αμαυρώσεις που βιώνουν όλα τα όντα. Είμαστε έτοιμοι τώρα να ανακουφίσουμε πλήρως τα δεινά τους. Με υπερβατική γνώση της αιτίας όλων αυτών, εισπνέουμε την «οδύνη» όλων των όντων στον βαθύτερο πυρήνα μας, την Αληθινή μας Φύση. Καθώς εκεί όλα διαλύονται, όλα τα αισθανόμενα όντα απαλλάσσονται από αυτό το απατηλό οδυνηρό όνειρο καθώς το εγώ μας διαλύεται σε εκατομμύρια κομμάτια.
Στη συνέχεια, με την εκπνοή, από τον φωτεινό πυρήνα της καρδιάς μας, εκπέμπονται καθαρές, διάφανες ακτίνες Ελευθερίας, Ειρήνης και Ευτυχίας, φτάνοντας στα όρια του σύμπαντος, φωτίζοντας όλα τα όντα.
Εισπνοή της «οδύνης» και της αρνητικότητάς τους. Εκπνοή της ελευθερίας από την αιτία της «οδύνης». Καθώς φτάνει σε όλα τα όντα, τα απελευθερώνει.
Έτσι, δίνοντας το καλύτερο που έχουμε, κόβεται η αυτο-προσκόλληση στην ευτυχία. Καθώς εισπνέουμε, φανταζόμαστε πως αφαιρούμε στρώμα στρώμα όλη την εσωτερική και εξωτερική δυστυχία και ατυχία μέχρι το βαθύτερο αιτιατό επίπεδο τους, διαλύοντάς τα μέσα στην ελεύθερη καρδιά μας, την ουσία του Πυρήνα μας, απελευθερώνοντάς τα έτσι από κάθε δυστυχία και από την αιτία της.
– Εκπνέουμε τη βαθύτερη ευτυχία μας, που προέρχεται από την Αληθινή μας Φύση. Εισπνέουμε όλα τα δεινά όλων των όντων που διαλύονται λόγω της κατανόησής μας πως όλα αυτά στερούνται έμφυτης εγγενούς ύπαρξης.
Συνεχίζουμε την άσκηση με αυτόν τον τρόπο.
Τέλος, έχοντας ολοκληρώσει την ανιδιοτελή εργασία μας, μετακινούμαστε απαλά στην κενή και φωτεινή μας φύση. Παραμένουμε στη φυσική μας κατάσταση στην απουσία διάκρισης μεταξύ εμάς, των όντων, και της πράξης της λαβής και της δωρεάς καθώς όλα στερούνται αυθύπαρκτης υπόστασης.
Παραμένουμε για λίγο σε σιγή.
Διαλογιζόμενοι έτσι στην απουσία αυθύπαρκτης υπόστασης (κενότητα) αισθανόμαστε απέραντη συμπόνια για όλα τα αισθανόμενα όντα που σκοτίζονται από την πίστη σε έναν απατηλό εαυτό. Έτσι το Μποντιτσίτα (το «πνεύμα» που επιθυμεί την συμπαντική «Φώτιση») αναδύεται χωρίς προσπάθεια.
Στη συνέχεια κάνουμε την ακόλουθη προσευχή.
Είθε να γίνω η αιτία όλης της κοσμικής και υπερβατικής χαράς για κάθε αισθανόμενο ον.
Είθε να γίνω η αιτία για να διαλυθούν τα δεινά κάθε αισθανόμενου όντος.
Μετά από λίγη ακόμα σιγή, αποχωρούμε.
Τα οφέλη αυτής της πρακτικής είναι:
– Μια εσωτερική κατανόηση του συσχετισμού και της αδιαχωριστικότητας της Συμπόνιας και της Σοφίας.
– Καθώς εκπληρώνουμε την συμπαντική μας ευθύνη με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αυτό ωφελεί άμεσα τους γύρω μας, και έμμεσα έχει σαφή θετικά αποτελέσματα για ολόκληρη τη γη (αυτό αποδεικνύεται και από πειράματα που έχουν γίνει). Μας ωφελεί επίσης πλαγίως, χωρίς να το έχουμε σαν στόχο.
– Καθώς αποδεσμευόμαστε από την προσκόλληση που έχουμε στο σώμα μας, τα υπάρχοντα μας κλπ. και καθώς συσσωρεύουμε αρετή από την ανιδιοτελή αφιέρωση για το όφελος των άλλων, αυξάνεται η Συμπόνια.
– Η σοφία της φύσης της «οδύνης», της αιτίας της και της εξάλειψής της αυξάνεται.
– Μετά από κάποιο χρονικό διάστημα άσκησης αυτής της πρακτικής, αρχίζουμε να παρατηρούμε αυτό που πολλοί αποκαλούν “φαινόμενο αμβροσίας” της εκπνοής. Όλως περιέργως, η εκπνοή φαίνεται πιο ζωογονητική από την εισπνοή σε ένα βαθύ και λεπτό επίπεδο. Μερικοί άνθρωποι το βιώνουν σαν να επιχέεται με ένα χρυσό ή λευκό φως. Αυτή η εκπνοή είναι επίσης το κλειδί για τη θεραπεία μέσω του Tonglen. Μπορείτε να το χρησιμοποιήσετε για θεραπεία, «επιτρέποντας» στην εκπνοή από την «Αληθινή Φύση» σας να διαπεράσει και να θεραπεύσει την αρνητικότητα ή την ασθένεια κάποιου συγκεκριμένου ατόμου, υπό την προϋπόθεση ότι είστε αρκετά έμπειροι και γνωρίζετε εάν και πότε είναι κατάλληλο να το πράξετε, και δεν παρεμβαίνει στον νόμο της αιτίας και του αποτελέσματος. Ενώ το κάνετε, εγκαταλείψτε κάθε αίσθηση «εκπλήρωσης». Απλώς αφήστε τη φωτεινή εκπνοή να κάνει την απαλή δουλειά της.
– Τελικά, το αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής είναι να εξαγνίσει την αίσθηση πως είμαστε μια ξεχωριστή, απομονωμένη, εγωική ύπαρξη. Αυτό συμβαίνει όταν εισπνέεται η συσσωματωμένη «οδύνη». Αυτό δεν μπορεί να μας βλάψει όπως πιστεύουν ορισμένοι ασκητές της οπτικοποίησης της Νέας Εποχής*. Το μόνο που κάνει είναι να επιτίθεται στη βαθιά ριζωμένη αίσθηση της χωριστικότητάς μας, και στα μπλοκαρίσματα και τις αυταπάτες που προκύπτουν από αυτήν.
*Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι της Νέας Εποχής δεν οραματίζονται σωστά, καθώς δεν έχουν καταλάβει ότι ο οραματιστής, ο ίδιος ο οραματισμός και το αντικείμενο του οραματισμού, είναι αδιαχώριστα στην ουσία. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο αντιδρούν σε αυτήν την πρακτική της απορρόφησης της «οδύνης» μέσα μας, καθώς αυτοί κάνουν το αντίθετο, οραματιζόμενοι με συμπαγή τρόπο, στέλνοντας την αρνητικότητα πολύ μακριά, δείγμα υποβόσκουσας μάχης με το κακό. Το Τονγκλέν δεν είναι απλά μια νοητική άσκηση, περιλαμβάνει την Bodhicitta, οπότε παρακαλώ μην δημιουργείτε λανθασμένες απόψεις σχετικά με αυτήν την πρακτική.
